Przejdz do BIP ckis34 szept-34 gpk-34 Przejdź do facebook Przejdź do Elektronicznej Skrzynki Podawczej - ePUAP Drukuj Przejdź do lokalizacji Przejdź do Kontakt

10.10.2018

08:07

baner-pazdziernik2018

29.08.2018

10:56

jaroslawiec - morze - jaroslawiec24.pl

29.08.2018

10:56

jaroslawiec - plaza nr 3 - jaroslawiec24.pl

06.03.2018

09:57

plaza - 3 ha - jaroslawiec24.pl

12.12.2017

09:03

latarnia jarolawiec

13.12.2016

13:56

zachod2017

Lato 2016 w gminie

30.08.2016

08:12

1-bieg-po-plazy

Lato 2016 w gminie

30.08.2016

08:12

2-sarsa

Staniewice

Wieś w południowo-wschodniej części gminy Postomino, położona na lekkim wyniesieniu, w strefie środkowego biegu rzeki Wieprzy. Od północy graniczy z wsią Tyń, od wschodu z Nosalinem a od zachodu z Wilkowicami. Południe wsi graniczy natomiast z gminą Sławno.

 

Historia i dziedzictwo kulturowe miejscowości

Wieś posiada metrykę średniowieczną, ale ślady stałego osadnictwa w rejonie Staniewic pojawiły się już w epoce brązu. Dobra sieć hydrologiczna, doliny, lasy, stwarzały doskonałe warunki do rozwoju myślistwa, rybactwa i zbieractwa, a także uprawy roślin i wypasu zwierząt. Z tego okresu znaleziono w okolicach Staniewic niewielki dzbanek o schropowaconym brzuścu i faliście uformowanej krawędzi wylewu. Przypuszcza się, że pochodził ze zniszczonego grobu płaskiego. Natomiast z okresu wczesnego średniowiecza znany jest silny ośrodek plemienny, a wraz z nim cmentarzyska kurhanowe i grodziska, zlokalizowany pomiędzy Wrześnicą, Staniewicami a Sławskiem.

Lokacja Staniewic związana jest z XIII-wieczną kolonizacją na prawie niemieckim. Pierwsza wzmianka o wsi pojawiła się w źródłach dopiero w 1285 roku i pochodzi z dokumentu księcia Mestwina, w którym nadał klasztorowi norbertanów w Białobokach i kościołowi św. Mikołaja w Słupsku kilka wsi z okolic Słupska oraz Palczewice i Staniewice, podległe w tym czasie urzędowi w Darłowie. W dokumencie tym wieś określona jest jako Staniuithze. Jej nazwa pochodzi przypuszczalnie od imienia Stan (skróconego od Stanisław) - przywódcy grupy ludzi czy raczej rodu, który założył wieś. Takie tłumaczenie nazwy miejscowości wskazuje na jej słowiańskie korzenie. W ciągu wieków nazwa wsi wielokrotnie się zmieniała: Stemptz (1504), Stempenitze (1523), Stemmentz (1618).

Na początku XIV wieku Staniewice znalazły się w obrębie „państwa" rodziny Święców. Formalnie podlegały margrabiom brandenburskim, Askańczykom, następnie od 1317 roku książętom wołogojskim, ale faktyczną niezależną władzę sprawowali Święcowie. Ich siedziba usytuowana była prawdopodobnie nad Wieprzą w pobliżu Sławska. Po likwidacji „państwa" Święców w 1347 roku wieś podlegała urzędowi książęcemu w Darłowie.

W 1445 roku część gruntów i zagród wsi należała do kupieckiej rodziny Sanitzów. Nie wiadomo, kiedy pozyskali oni staniewickie dobra. Rodzina wzbogaciła się na handlu drewnem. Musieli prowadzić tę działalność na dużą skalę, skoro posiadali pod Darłowem własny skład, zwany od nazwy wsi „Stemnitzen Brink". Sanitzowie odsprzedali część lasów i łąk klasztorowi Marienkron w Darłowie. Ostatni przedstawiciel tego rodu - Asmus - był hucznie przyjmowany przez darłowskich kupców jako „dobry przyjaciel od interesów". Zmarł w 1577 roku. Po wymarciu rodu Sanitzów Staniewice przeszły na własność księcia pomorskiego Jana Fryderyka i podlegały urzędowi książęcemu w Darłowie.

Wojna trzydziestoletnia, zapoczątkowana w 1618 roku wydarzeniami w Czechach, objęła swoim zasięgiem także Pomorze. Po jej zakończeniu Staniewice stały się lennem rodziny von Below ze Stawisk pod Pieńkowem. W tym czasie zapewne założono folwark i wzniesiono dwór. Rodzina ta utraciła swoje dobra w 1711 roku na rzecz państwa, po tym, jak jeden z jej członków, kapitan von Below, zasztyletował przed ołtarzem kościoła w Zębowie skłóconego z nim krewnego, ponieważ ten nie ustąpił mu pierwszeństwa przy komunii. Morderca uciekł i wstąpił w szwedzkie, a potem rosyjskie służby. Jego wnuk, który służył w armii Fryderyka Wielkiego, otrzymał w drodze amnestii na powrót dobra. Staniewic, jak mówiono w wyniku błędu kancelisty, nie uwzględniono w spisie zwracanych dóbr i pozostały domeną państwową.

Podobnie jak wcześniejsza wojna trzydziestoletnia, tak i kolejna - wojna siedmioletnia (1756-1763) znacznie dotknęła Staniewice. W 1760 roku został ograbiony, a następnie podpalony średniowieczny kościół, zniszczono też wiele zagród. Straty były znaczne tym bardziej, że część z nich właśnie dopiero co zbudowano. Wieś bowiem została zasiedlona nowymi osadnikami i rozbudowała się w ramach akcji kolonizacyjnej prowadzonej na Pomorzu przez Fryderyka Wielkiego.

W 1770 roku, przypuszczalnie częściowo z funduszy króla, odbudowano we wsi kościół. Wzniesiono go w konstrukcji szkieletowej jako świątynię jednonawową, trójbocznie zamkniętą od wschodu. Część prac wykonali rzemieślnicy miejscowi, a część rzemieślnicy z Darłowa, m.in. ślusarze Ernest i Johann Hartke. Na belce stropowej zachowały się do dzisiaj wyryte napisy miejscowych budowniczych: 1770 D. II. OCTB. M.M.R Z.M FRIEDERICH SCHWOLOW. MZB GS CE [...] Pierwszą mszę w odbudowanym kościele odprawił pastor z Darłowa Jacob Kolterjahn w 1771 roku. Na pamiątkę tego wydarzenia umieszczono wówczas nad portalem łacińską inskrypcję (obecnie niezachowana). W tym czasie starszymi rady patronackiej byli Daniel Last ze Staniewic i Andreas Minert z Wilkowic.

Pod koniec XVIII wieku, zgodnie z rozporządzeniem państwowym, zaprzestano pochówków na cmentarzu kościelnym i założono nowy cmentarz poza zabudową zagrodową, który był czynny do końca XIX wieku, tj. do czasu kiedy to po przeciwnej stronie drogi wytyczono miejsce na nowe pochówki.
W 1784 w Staniewicach liczba mieszkańców niewiele zmieniła się w porównaniu z XVII wiekiem. Przybył jeden zagrodnik i siedmiu chałupników zatrudnianych jako pracownicy dniówkowi. Jeden z nich był kowalem. We wsi były wówczas 53 domy, owczarnia i nowo wzniesiony kościół filialny podlegający parafii w Sławku, do którego należeli mieszkańcy wsi Wilkowice oraz folwark Radosław.

Wiek XIX to wiek znacznego rozwoju wsi. Poza okresem wojen napoleońskich i ogromnym głodem, który dotknął mieszkańców w latach 1806-1807 były to czasy pomyślne w dziejach Staniewic. Sytuacja ta miała związek z wprowadzeniem reform administracyjno-gospodarczych w Niemczech po pokoju westfalskim i nastaniem nowego ładu ekonomicznego. Reforma rolna przyniosła nadanie chłopom ziemi na własność. Stąd zwiększyła się liczba mieszkańców. I tak, w 1818 roku w Staniewicach zamieszkiwało 548 osób, w 1864 roku już 853, a w 1871 roku liczba ta osiągnęła najwyższy poziom w dziejach wsi i wynosiła 915 osób. W tym okresie zmienił się układ wsi. Powstał szereg nowych zagród budowanych na zapleczu siedlisk lokowanych przy głównej drodze wiejskiej. Wiek XIX przyniósł także nowe inwestycje dla Staniewic. Pomyślnie dokończono modernizację drogi Sławno-Ustka.
Od lat 80. XIX wieku zaznaczył się jednak systematyczny spadek liczby mieszkańców. Już w 1895 roku wieś liczyła 708 osób. Przyczyn tego stanu należałoby upatrywać w nowej orientacji ekonomicznej Niemiec. Od początku lat 80 XIX wieku w państwie niemieckim zaczęto preferować gospodarstwa rolne o powierzchni 10 - 25 ha, co przyczyniło się do wzrostu gospodarstw średniorolnych, ale przede wszystkim osłabienia gospodarstw wielkochłopskich. Powoli następował także odpływ ludności wiejskiej do miast i emigracja do dużych okręgów przemysłowych w głębi Niemiec. W 1883 roku w kronice szkolnej prowadzonej przez nauczyciela Barkego odnotowanych było tylko sześć bogatych gospodarstw.

W związku z wyludnianiem się wschodnich prowincji władze pruskie organizowały pomoc, tzw. Osthilfe, polegającą na oddłużaniu gospodarstw rolnych i stwarzaniu dogodnych warunków finansowych dla osadników rolnych, co oznaczało nową politykę kolonizacyjną. Zakładano nowe gospodarstwa rolne i poprawiano stan gospodarstw podupadłych. Na Pomorzu akcja osiedleńcza nasiliła się na początku XX wieku i była prowadzona przez cały okres międzywojenny, a swoim zasięgiem objęła również teren dzisiejszej gminy Postomino. Miało to skutek także dla Staniewic. W tym czasie wieś rozbudowała się w kierunku zachodnim o nowe zagrody.

Od 1909 roku rozpoczęto budowę wąskotorowej kolei żelaznej Sławno-Ustka liczącej 23,3 kilometra. Pierwszy pociąg wjechał na stację kolejową w Staniewicach dwa lata później, czyli 18 sierpnia 1911 roku. Kolej dała możliwość lepszego gospodarczego rozwoju wsi, a także majątkom szlacheckim leżącym na terenie obecnej gminy Postomino. Zwiększała także możliwości turystycznego rozwoju regionu.

Stopniowo wsie pomorskie, w tym i Staniewice, były odkrywane przez turystów z głębi Niemiec. Przybywali tu artyści, utrwalając na swoich płótnach widoki wsi i okolic. Wieś zachęcała do odwiedzin, wydając karty pocztowe z najbardziej atrakcyjnymi ujęciami miejsc.

W tym czasie liczba ludności wahała się pomiędzy 691 a 619 osób. We wsi gospodarowało dziewięciu bogatych chłopów, którzy posiadali 20 – 30 ha ziemi, a najbogatszy miał 40 hektarów. Podstawą produkcji rolnej była hodowla krów i świń. Do 1945 roku we wsi był jeden traktor. Najbogatsi chłopi mieli po cztery konie, natomiast zagrodnicy i chałupnicy tylko po jednym koniu.

W latach 30 XX wieku wieś liczyła 157 gospodarstw. Większość z nich była świeżo odbudowana i wyposażona w nowy sprzęt, po wielkim pożarze wsi, który w 1913 roku strawił większość zagród, a wiele uszkodził. Mieszkańcy odbudowali swoje domostwa zgodnie z obowiązującą tu co najmniej od XVIII wieku tradycją. Zagrody bogatych gospodarzy tworzyły zamknięte układy, niemalże jak twierdze budowane na planie czworoboku z ogromnym podwórzem wewnątrz. Od strony drogi wiejskiej zagrodę osłaniał budynek bramny z dwuskrzydłowymi wrotami i furtą. Dom, najczęściej szerokofrontowy, znajdował się z tyłu podwórza, a boki obudowane były stajniami, świniarniami i stodołami. Budynki inwentarskie wznoszono zazwyczaj z wyżką (pięterkiem paszowym) i galeryjką. Często w tych budynkach urządzano pomieszczenia mieszkalne dla robotników sezonowych.

Zagrody biedniejszych gospodarzy – posiadających do 15 ha ziemi – także formowano w czworobok i zabudowywano mniejszymi obiektami. Siedliska zagrodników były przeważnie dwubudynkowe, tzn. składały się z chałupy i budynku gospodarczego pełniącego funkcję stodoły oraz budynku inwentarskiego. Najskromniejsze były budynki chałupników, którzy posiadali niewielkie działki siedliskowe z jednym budynkiem mieszkalno – gospodarczym.

W 1939 roku w Staniewicach poza stacją kolejową znajdowały się również: agenda pocztowa, wspomniana szkoła powszechna, urząd gminy, dwa młyny, zajazd, kasa Raiffeisenbank prowadzona przez wójta gminy wiejskiej oraz dwie pijalnie piwa. Funkcjonowały też: dwa warsztaty krawieckie, jeden szewski, stolarski, kołodziejski, kuźnia. Życie kulturalne skupiało się wokół Stowarzyszenia Weteranów Wojennych i chóru męskiego prowadzonego przez miejscowego nauczyciela Herberta Pommereninga.

W latach 30 XX wieku dużą sławę zdobyło pięciu muzykujących braci Schramm: Artur (urodzony w 1907 roku), Paul (1908), Max (1910), Friedrich (1911) i najmłodszy Julius (1913). Pochodzili oni z bardzo starej rodziny chłopskiej o silnych tradycjach muzycznych. Rodzina ta wzmiankowana jest na Pomorzu od 1540 roku. Ich przodkowie mieszkali w Swołowie, Możdżanowie, a od XIX wieku w Staniewicach. Ojciec chłopców, muzykalny chałupnik Reinhold (urodzony w 1879 roku), ożeniony z Niną Herman z Postomina, miał ambicję stworzenia rodzinnej kapeli. Zaspokoili ją synowie, tworząc zespół grający na instrumentach dętych. Zdobyli oni nawet sławę państwową, uczestnicząc jako żołnierze w wielkim koncercie dla Mussoliniego i Hitlera na Stadionie Olimpijskim w Berlinie, który odbył się w końcu września 1937 roku.

Po zakończeniu działań II wojny światowej w Staniewicach zamieszkała ludność polska. Pierwsi osadnicy pochodzili z Ziemi Chełmińskiej - z okolic Chełmna i Grudziądza. Zdecydowali się na zamieszkanie na tych terenach po relacji trzech „delegatów wsi" wysłanych tuż za frontem na tzw. ziemie odzyskane. Na bilet dla nich składali się wszyscy mieszkańcy. „Delegaci" dojechali do Sławna pociągiem, zameldowali się w Komendanturze Wojennej, a następnie pieszo udali się na północ. Oczarowani wsią, rozległymi łąkami, pastwiskami i okolicznymi lasami, przypominającymi im rodzinne strony, postanowili osiąść w Staniewicach. Po wstępnych ustnych ustaleniach z komendantem wojennym wrócili wraz z innymi osadnikami już 23 lub 25 sierpnia 1945 roku. Zanim jednak otrzymali zgodę na osiedlenie się w Staniewicach musieli kilka dni czekać na stacji kolejowej w Sławnie.

Później przybyli do Staniewic inni osadnicy, m.in. z okolic Opoczna z dawnego województwa kieleckiego i kilku z okolic Jasła w dawnym województwie rzeszowskim. Osadników zakwaterowywano w zagrodach zamieszkiwanych przez rodziny niemieckie. Początkowo wspólnie żyli pod jednym dachem. Niemcy systematycznie opuszczali swoje domostwa, a ostatni wyjechali w 1947 roku. Polscy osadnicy pragnęli zacząć na nowym terenie normalne życie, tworząc wspólnotę wiejską. Pierwszym sołtysem wsi wybrano Stanisława Pakułę, jednego z trójki „delegatów", pochodzącego z okolic Chełmna. Urząd ten sprawował przez prawie 50 lat.

Wieś nie była zniszczona działaniami wojennymi, gdyż pozostawała poza linią frontu. Osadnicy wykorzystując zastaną bazę szybko budowali nowe życie. W tym czasie w dawnych pomieszczeniach warsztatu kowalsko - ślusarskiego, specjalizującego się w naprawie motorów i rowerów, powstała kuźnia, którą objął kowal spod Grudziądza - pan Sadowski. Za wsią, na wyniesieniu w pobliżu drogi do Sławska, wznosił się drewniany młyn wiatrowy funkcjonujący jeszcze do końca lat 50. Przy tej samej drodze znajdował się zajazd z karczmą, a w niewielkim domku tuż za kościołem funkcjonował sklep powiększony potem o klub. Idąc w kierunku zachodnim, odnajdujemy budynki, w których znajdował się warsztat mechaniczny z domem. W latach 50. urządzono tu placówkę pocztową. Następnie trafiamy na dwukondygnacyjny budynek mieszkalny z warsztatem stolarskim, w którym przed wojną robiono głównie wozy konne. Zakład ten funkcjonował jeszcze długo po wojnie. Stolarnię prowadził pan Szmyt, który przez wiele lat miał zakład szkoleniowy i wychował wielu znakomitych stolarzy. W latach 70 i 80 prężnie działała ferma drobiu. Zbyt zapewniały jej Sławieńskie Zakłady Jajczarsko-Drobiarskie.

Liczba mieszkańców wsi systematycznie, choć nieznacznie wzrastała. I tak, w latach 50. było 430 mieszkańców, w latach 60. średnio 451, w latach 70 - 460, 80 - 474, a w latach 90 wzrosła tylko o dwie osoby. W 2005 roku w Staniewicach zameldowanych było 487 osób mieszkających w 87 domostwach (numerach).

Przestrzenna struktura miejscowości

W średniowieczu wieś posiadała kształt owalnicy z wewnętrznym placem zwanym nawsiem. Na jego obszarze w XV wieku zbudowano kamienno-ceglany kościół (wzniesiony przypuszczalnie z fundacji Stanitzów i spalony w 1760 roku, w czasie wojny siedmioletniej). Ocalała jedynie wieża. Analogie dla jej architektury stanowią wieże XV-wiecznych kościołów w pobliskich miejscowościach - Chudaczewie i Starym Krakowie. Wyróżnia je masywna bryła nakryta dachem dwuspadowym i niski, półkoliście zamknięty portal. Wokół kościoła istniał cmentarz wygrodzony drzewami. Ta część historycznego złożenia czytelna jest do dzisiaj.

Oświata

W końcu XVIII wieku powstała w Staniewicach szkoła. Było to możliwe dzięki reformom oświatowym przeprowadzonym przez państwo pruskie. Miały one na celu upowszechnienie szkolnictwa. Dzięki nim zdecydowanie wzrosła liczba szkół wiejskich. Były to szkoły patronackie zespolone z organizacją kościoła ewangelickiego, zazwyczaj jednoklasowe, gdzie nauczano na podstawie Biblii oraz Katechizmu Martina Lutra. Celem nauki było poznanie zasad chrześcijańskich, a nauczycielami byli kościelni, czasami rzemieślnicy, żołnierze czy organiści. Nauka odbywała się tylko w miesiącach zimowych, gdyż latem dzieci zatrudniane były przy pracach w gospodarstwie.

W XIX wieku dzięki dalszym reformom państwowym, dążącym do ujednolicenia systemu szkolnego w Prusach, szkoły wiejskie, w tym i staniewicka, znacznie się rozwinęły. Nadzór nad szkolnictwem nadal sprawował kościół i duchowni. Według wydanych rozporządzeń do szkoły powinny chodzić dzieci od 5. do 14. roku życia. W 1818 roku wydano kolejne rozporządzenie ustalające, że każda wieś powinna posiadać szkołę, od której odległość do domostw nie mogła przekraczać 3000 kroków.

Pierwszym znanym z nazwiska nauczycielem w Staniewicach był Last. Nauczał do 1805 roku. Po nim kolejno szkołę prowadzili: Schróder (1805-1844), Bartel (1844-1884), Peter Pommerening (1884-1913) i Herbert Pommerening (1913-1945) (Pommerening 1989: 1218).

W XX wieku szkołę znacznie rozbudowano. Na jej potrzeby wzniesiono osobny murowany budynek. Do wybuchu II wojny światowej była ona trzyklasową szkołą powszechną, w której uczyli dwaj nauczyciele, a kierownik był jednocześnie organistą.

Szkoła polska została uruchomiona już w 1945 roku, a pierwszym jej kierownikiem był Kazimierz Karwasz, który sprawował swój urząd do 1950 roku. W szkole uczyła także jego żona Janina. W 1947 roku były cztery klasy i dotychczasowy budynek szkolny (dawny gmach szkoły niemieckiej usytuowany w pobliżu kościoła) okazał się zbyt mały. W 1947 roku na potrzeby oświatowe przejęto nowy obiekt - murowany dom z trzeciej ćwierci XIX wieku, znajdujący się na zachodnim krańcu wsi, dzisiaj opuszczony. W latach 1950-1953 funkcję kierownika pełnił Alfons Ossowski, następnie od 1953 do 1967 roku Kazimierz Franczk. Najdłużej na stanowisku kierownika, a następnie dyrektora szkoły pracował Zdzisław Hazy (1967-1997).

Dzięki staraniom kolejnych kierowników i miejscowych władz wzniesiono w Staniewicach nowy budynek szkoły wraz z zapleczem mieszkalnym i gospodarczym dla nauczycieli. Usytuowano go w centrum wsi, przy skrzyżowaniu dróg, na nieużytkowanym do tej pory bagnistym terenie. Pierwsza lekcja w okazałym dwukondygnacyjnym gmachu odbyła się 23 września 1963 roku.

Dzisiaj do szkoły podstawowej uczęszcza ok. 100 uczniów. Szkoła może poszczycić się wieloma osiągnięciami dydaktycznymi, w tym laureatami konkursów przedmiotowych. Jej absolwenci kontynuują naukę w szkołach średnich i wyższych.

Infrastruktura społeczna

W latach 50 i 60 rozrywkę we wsi stanowiły głównie cotygodniowe potańcówki organizowane w dawnym zajeździe, gdzie urządzona była sala. Początkowo przygrywał do tańca tylko jeden akordeonista. W latach późniejszych powstało we wsi Koło Gospodyń Wiejskich, które swoją siedzibę miało w pomieszczeniach miejscowego klubu. Koło to utworzyło własny zespół. Organizowało obchody popularnych świąt, np. Dzień Kobiet czy Andrzejki oraz festyny sportowo-rekreacyjne. Ponadto organizowało kursy szycia, haftu, prowadzenia gospodarstwa domowego itd. W klubie wiejskim działała także filia biblioteki gminnej.

Duże znacznie w życiu wsi odgrywa Ochotnicza Straż Pożarna. Powstała już w 1946 roku. Została założona przez Józefa Zwołana, Mariana Stachowicza, Jana Raka i Piotra Łyczko, a pierwszym jej naczelnikiem był Józef Kraszewski. Początkowo Straż dysponowała samochodem marki Żuk. Obecnie posiada „Jelcza", odkupionego w 1996 roku przez Urząd Gminy od Zakładów Farmaceutycznych w Tarchominie. Na potrzeby tego samochodu członkowie OSP w czynie społecznym zbudowali garaż na terenie remizy. W tym też roku OSP ze Staniewic otrzymała sztandar, a w 1997 roku została włączona decyzją Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej do Krajowego Systemu Ratownictwa Gaśniczego. Remizę wyremontowano i zmodernizowano w 2004 roku ze środków gminnych. Wśród grona staniewickich strażaków wyróżnili się: Zbigniew Fronczak, Zygmunt Paź, , Marek Wal i Tadeusz Foryś. Każdego roku OSP bierze udział w zawodach strażacko - sportowych, utrzymując się od dawna na pozycjach III lub IV, co na 14 jednostek w gminie jest sporym osiągnięciem. Obecnie występuje z dwiema reprezentacjami - dorosłych i juniorów. W skład OSP wchodzą także dziewczęta.
 

kamera-jaroslawiec uprawy-rolne-szkody-postomino zadania-kulturalne placowka-wsparcia-dziennego unia-europejska baner - 232x90 - czysta gmina ochrona-brzegu-morskiego-jaroslawiec24.pl baner - harmonogram smieci Karta dużej rodziny Sprzedaż nieruchomości w gminie Postomino akty-normatywne pogadaj.eu zpp dzialaj-lokalnie

prawa-logo-mikroporady-302-55_png
prawa-punktuinformacyjnestmig2017

System SMS

12.07.2018

08:30

sms

Chcesz otrzymywać smsy o ostrzeżeniach pogodowych, o zbliżających się imprezach, a może przypomnienia o płatnościach np. podatku? Wybierz kategorię otrzymywanych wiadomości i zapisz się do bezpłatnego gminnego systemu SMS.

czytaj więcej »

Od Bałtyku po Kaszuby

13.12.2016

12:58

baner_aplikacja

czytaj więcej »

Ostatnie zmiany w gminie

14.11.2016

09:07

1- klosnik

Zakończenie budowy ciągu pieszo-jezdnego z chodnikiem przy budynku wielorodzinnym w Kłośniku. Teren utwardzono kostką brukową gr. 8cm oraz wykonano jego odwodnienie.

Ostatnie zmiany w gminie

14.11.2016

09:06

2-tyn

Powstała altana rekreacyjna w miejscowości Tyń. Altana o powierzchni 38,5 mwyposażona w cztery ławostoły. Posadzkę wykonano z betonowej kostki brukowej.

Ostatnie zmiany w gminie

14.11.2016

09:05

3-jaroslawiec

Jarosławiec cieszy się nowym miejscem wypoczynku dla odwiedzających i mieszkańców. Przy zejściu nr. 5 Gmina Postomino wykonała zagospodarowanie rekreacyjne, na którym w latach ubiegłych prowadzona była działalność gastronomiczna.

Ostatnie zmiany w gminie

14.11.2016

09:04

4-lesna

Zakończono przebudowę ul. Leśnej i Piaskowej umożliwiającej przejezdność i dojście do poszczególnych posesji w tej części Jarosławca. Pozwoli to na uporządkowanie i poprawę bezpieczeństwa przejazdu i przejścia.

Ostatnie zmiany w gminie

14.11.2016

09:04

5-jezierzany

Przebudowa odcinka drogi powiatowej w Jezierzanach

Ostatnie zmiany w gminie

14.11.2016

09:03

6-placzabawpostomino

Plac zabaw w Postominie

Ostatnie zmiany w gminie

14.11.2016

09:02

7-jaroslawiec-plaza

3 ha nowej plaży w Jarosławcu

Centrum Kultury i Sportu Gminne Przedsiębiorstwo Komunalne Szept Postomina

Elektroniczna mapa gminy Postomino Akty Normatywne System Informacji Przestrzennej gminy Postomino

Międzynarodowy Bieg Po Plaży - Jarosławiec Gmina Postomino z lotu ptaka - zobacz piękne widoki Zaprzyjaźnione gminy

Projekt i wykonanie 2014 Maxus Net Communications & eLoJ project.
Wszelkie prawa zastrzeżone Gmina Postomino (C) Copyright 2015

W tym roku zimy nie będzie, ale za to będzie koncert!!!

zbigniew wodecki