Przejdz do BIP ckis34 szept-34 gpk-34 Przejdź do facebook Przejdź do Elektronicznej Skrzynki Podawczej - ePUAP Drukuj Przejdź do lokalizacji Przejdź do Kontakt

10.10.2018

08:07

baner-pazdziernik2018

29.08.2018

10:56

jaroslawiec - morze - jaroslawiec24.pl

29.08.2018

10:56

jaroslawiec - plaza nr 3 - jaroslawiec24.pl

06.03.2018

09:57

plaza - 3 ha - jaroslawiec24.pl

12.12.2017

09:03

latarnia jarolawiec

13.12.2016

13:56

zachod2017

Lato 2016 w gminie

30.08.2016

08:12

1-bieg-po-plazy

Lato 2016 w gminie

30.08.2016

08:12

2-sarsa

Pieńkowo


Pieńkowo jest największą miejscowością Gminy Postomino. Zamieszkuje ją 670 osób. Miejscowość jest położona 15 km na północ od Sławna, 20 km na wschód od Darłowa, 25 km na zachód od Słupska oraz 11 km na południe od Morza Bałtyckiego przy drodze łączącej Darłowo ze Słupskiem i Ustką.

Powierzchnia miejscowości ogółem wynosi 1097,8662 ha, w tym użytki rolne to 842,3767 ha.

Historia i dziedzictwo kulturowe miejscowości

Pinnechowe (1308), Pinneckowe (1308). Pennekowe (1438). Pennec- kow (1719) - nazwa pochodzi od nazwy osobowej Pieniek, niem. Pennekow. Pieńkowo od połowy XIV wieku było dobrem lennym rodu von Below.

Początki dziejów Pieńkowa sięgają średniowiecza. Wzmianka o tej wsi pochodzi bowiem z roku 1308, kiedy wieś była własnością klasztoru cystersów z Bukowa Morskiego. Brak przekazów źródłowych, poza nielicznymi i niewiele wyjaśniającymi wzmiankami, jest główną przeszkodą zrekonstruowania dziejów Pieńkowa od ich początków aż po wiek XVIII. Niemożliwe jest bowiem ustalenie choćby przybliżonej daty powstania wsi, jak również odtworzenie jej pierwotnego układu przestrzennego czy prześledzenie rozwoju demograficznego i gospodarczego. Najstarszy, w miarę szczegółowy, a zarazem w pełni wiarygodny opis Pieńkowa pochodzi dopiero z publikacji wydanej pod redakcją Ludwika Wilhelma Bruggemanna w roku 1784. Informuje on, iż Pieńkowo u schyłku XVIII stulecia było stosunkowo dużą wsią pańszczyźnianą, posiadającą dwa folwarki i zamieszkałą przez 11 chłopów, 6 chałupników, nauczyciela i kowala. Porównując powyższe dane ze spisem mieszkańców Pieńkowa z 1717 roku, można stwierdzić, iż na przestrzeni XVIII wieku nie dokonywano znaczącej rozbudowy wsi.

Do Belowów rezydujących w Pieńkowie należały ponadto folwarki w Staniewicach, Mszance i Budzisławiu, cegielnia w Mszanach, owczarnia, 1/3 kuźnicy, a także nowo powstała kolonia w Pieńkówku. Ta ostatnia liczyła zaledwie cztery półłanowe zagrody chłopskie i najprawdopodobniej została założona już w XVIII wieku w wyniku zorganizowanej parcelacji dóbr w Pieńkowie i w Tyniu. Jej pierwotny układ przestrzenny został zaplanowany w sposób bardzo prosty, gdyż od samego początku swego istnienia Pieńkowo pozostawało typową ulicówką, w której luźna zabudowa zagród występowała po obu stronach wiejskiej drogi. W ciągu ponad 200 lat swojej historii układ wsi nie uległ zmianie i w nieznacznie powiększonym kształcie przetrwał aż do dziś. Majątek rodziny von Below w Pieńkowie wraz ze wszystkimi folwarkami i kolonią w Pieńkówku w 1784 roku liczył 36 gospodarstw domowych. Kompleks ten nie należał do największych, choć w porównaniu do sąsiednich wsi i majątków szlacheckich uznawano go za dość spory. Niejednokrotnie też był łączony z sąsiednim majątkiem w Postominie w rękach jednego przedstawiciela rodziny von Below.

Według opisu L.W Bruggemanna (1784) , pola Pieńkowskie były urodzajne i żyzne, pastwiska i łąki zaś dobrze utrzymane. W skład wyżej wymienionych dóbr wychodziły ponadto dębowe, bukowe i świerkowe lasy będące dla właścicieli znakomitym terenem łowieckim. Rybacy z majątku w Pieńkowie posiadali też prawo do połowu ryb w rzece Wieprzy i wraz z poddanymi Belowów z Postomina, w jeziorku położonym w bezpośrednim sąsiedztwie folwarku w Stawiskach.

W latach 1772-1775 Belowie z Pieńkowa uzyskali z kasy króla Fryderyka II Wielkiego pożyczkę w wysokości 6200 talarów, przeznaczoną na ulepszenie i unowocześnienie gospodarki. Szacowano, że w wyniku tej inwestycji powinny wzrosnąć roczne dochody uzyskiwane przez właścicieli majątku. Nie wiadomo jednak , w jaki sposób uzyskane od państwa pieniądze zostały wykorzystane i na ile opłacalne okazały się wypracowane innowacje. Zadłużenie miało być spłacone do kasy królewskiej w rocznych ratach o minimalnej wysokości 124 talarów. Przynajmniej od schyłku XVIII wieku Pieńkowo posiadało również własną szkołę, o czym świadczy obecność osoby nauczyciela wśród innych mieszkańców wsi wymienionych w opisie zamieszczonym u Bruggemanna. Niewątpliwie była to typowa jednoklasowa szkoła elementarna o charakterze patronackim, której program nie wykraczał poza obowiązkowe nauczanie katechizmu, modlitw i pieśni religijnych oraz sporadycznej nauki czytania i pisania. Podlegała ona bezpośrednio prepozytowi synodu słupskiego, sprawującemu funkcję inspektora szkolnego, oraz ewangelickiemu konsystorzowi na Pomorzu. Podobnie jak w innych tego typu ośrodkach, funkcje nauczyciela pełnił mieszkający przy plebani kościelny, ewentualnie rzemieślnik , były żołnierz bądź muzykant. Przez długi czas szkoła nie miała własnego budynku, zajęcia prowadzono w różnych domach we wsi i dopiero w XIX wieku jej siedzibą stała się plebania kościoła filialnego w Pieńkowie. Po reorganizacji systemu szkolnictwa w Prusach, przeprowadzonej na kilku etapach w latach 1808-1872, odebrano nadzór pedagogiczny duchownym, przekazując go władzom administracyjnym państwa. W wyniku tych reform przekształcono również szkołę w Pieńkowie w oddział dwuklasowy, prowadzony przez odpowiednio wykształconych nauczycieli. Pod względem przynależności kościelnej już od czasów wojny trzydziestoletniej Pieńkowo podlegało ewangelickiej parafii w Postominie, która do roku 1814 wchodziła w skład synodu słupskiego, a następnie darłowskiego.

Co najmniej od 1790 roku działa we wsi młodsza wspólnota parafialna, tzw. Tochtergemeinde, mająca własnego kapłana, kościelnego i prowadząca odrębne księgi parafialne. Jej siedzibą był budynek kościelny z czasów średniowiecza. Główna nawa została dobudowana zapewne w XVII stuleciu, natomiast ołtarz i wyposażenie wnętrza pochodziło z XVIII wieku. Plebanię przy kościele filialnym w Pieńkowie wzniesiono natomiast w roku 1815. Z dziejami Pieńkowa wiąże się ciekawa historia narodzin i działalności sekty Belowian, będącej w pierwszej połowie XIX wieku dość dużą grupą wyznaniową na ziemiach Sławieńskich i Słupskich. Za jej założycieli uważa się trzech braci z rodu von Below: Karola, Gustawa i Henryka, właściciela majątku w Pieńkowie. U źródeł powstania nowego ruchu religijnego leżały doświadczenia Gustawa von Below, które wyniósł z okresu swojej służby oficerskiej w Berlinie. Związał się tam bowiem z kołem młodych romantyków założonym przez poetów Klemensa Brentano i Achima von Arnim, którzy propagowali wizję nowej szlachty, wywodzącej się ze wszystkich warstw społecznych wedle zasług, a nie urodzenia. W wielu sprawach bracia von Below nie mogli zgodzić się również z oficjalną doktryną Kościoła ewangelickiego, a także z wszechobecnie wówczas promowanym racjonalizmem i naturalizmem w filozofii. Podstawą wiary stały się dla nich słowa ,,szukaj Jezusa i jego Światła, wszystko inne jest ci zbędne”. Definitywne zerwanie z oficjalnym Kościołem nastąpiło w roku 1820 w wyniku sprzeczki, która miała miejsce po nabożeństwie w Pieńkowskiej świątyni między Henrykiem von Below a miejscowym pastorem. Bracia Wolffem zaczęli więc organizować spotkania z mieszkańcami wsi, w trakcie których przekonywali, że zdecydowana większość duchowieństwa zatraciła prawdziwą wiarę , stając się zwykłymi urzędnikami organizacji religijnej. Wraz ze swoimi zwolennikami odprawiali nabożeństwa w prywatnych domach, studiowali Biblię i religijne książki, chrzcili swoje dzieci, a nawet sami udzielali sobie ślubów. Hazard, spożywanie alkoholu, palenie tytoniu, spektakle teatralne, tańce, a nawet dziecięce zabawy lalkami traktowali jako grzech ciężki. W początkach swego istnienia sekta objęła swym wpływem miejscowości związane z jej założycielami i najbliższymi członkami, czyli Gać, Redęcin, Duninowo, i Pieńkowo. Z biegiem czasu jej wpływy sięgnęły wsi: Wierszyno, Gardnę Wielką, Kołczygłowy, a nawet Miastko i Gryfino.

W Pieńkowie Henryk von Below utworzył automatyczną parafię staro luterańską, a później całkowicie odrębną wspólnotę liczącą w latach 30 XIX wieku około 1400 wiernych. Sukcesy nowego zgromadzenia wywołały zaniepokojenie władz, które różnymi metodami administracyjnymi usiłowały ograniczyć jego wpływ na miejscową ludność. Nakładano więc na Belowian grzywny, a tym którzy nie byli w stanie ich zapłacić, konfiskowano nieruchomości. Braci von Below zaś usiłowano nawet poddać przymusowym badaniom psychiatrycznym. W roku 1822 wysłano do Słupska i Pieńkowa specjalną komisję rządową, która przez osiem tygodni badała nowe zjawisko religijne, jednakże nie dopatrzyła się żadnych uchybień formalnych i odrzuciła wszystkie oskarżenia o krypto katolicki charakter ruchu. Jednak prześladowania ze stron lokalnych władz nie ustały i po śmierci braci von Below oraz Karola Wolffa doprowadziły w latach 60 XIX stulecia do rozbicia sekty. Dotychczasowi Belowianie powrócili więc na łono państwowego Kościoła ewangelickiego bądź zasilili szereg innych odłamów protestanckich, takich jak baptyzm czy metodyzm, a niektórzy wyemigrowali do Ameryki. Powstanie i działalność sekty Belowian miały miejsce już po niezwykle istotnym wydarzeniu dla mieszkańców wsi, jakim było uwłaszczanie przeprowadzone w Pieńkowie i Postominie w roku 1813. Zmieniło ono zasadniczo stosunki między właścicielami dóbr a ich chłopami, znosząc dotychczasową formę gospodarowania majątkiem ziemskim, opartą na darmowej pracy poddanych. Uwłaszczanie było również początkiem nowego etapu w dziejach Pieńkowa, charakteryzującego się intensywnym rozwojem demograficznym wsi na przestrzeni pierwszej połowy XIX stulecia. W tym okresie ludność Pieńkowa wzrosła ponad dwukrotnie z liczby 336 mieszkańców w roku 1818 do 854 mieszkańców w roku 1864. Wraz ze wzrostem liczby ludności nastąpiła szybka rozbudowa wsi, głównie w kierunku zachodnim. W jej wyniku układ przestrzenny Pieńkowa uległ silnym przekształceniom, bezpowrotnie tracąc swą pierwotną formę. Natomiast budynki dworskie w Pieńkowie kilkakrotnie uległy spaleniu na przestrzeni XIX stulecia, co mogło być przyczyną przeprowadzki właścicieli majątku z ich dotychczasowej siedziby we wsi z dworu do folwarku Stawiska. W drugiej połowie XIX wieku rozwój Pieńkowa został zahamowany, o czym świadczy stopniowy spadek liczby ludności z 854 mieszkańców w roku 1864 do 774 mieszkańców w roku 1905. Było to spowodowane niewątpliwie pogarszającą się sytuacją ekonomiczną wsi i majątku, która pobudziła niebezpieczne zjawisko migracji zarobkowej do zachodnich regionów Niemiec. Ponieważ problem dotyczy całego Pomorza, władze państwowe usiłowały w okresie międzywojennym powstrzymać proces odpływu ludności poprzez parcelację ziemi i kolonizację wewnętrzną mającą wzmocnić żywioł niemiecki nad granicami z Polską. Najprawdopodobniej w wyniku tej akcji Pieńkowo do roku 1925 powiększyło się o 38 gospodarstw domowych i 74 mieszkańców w stosunku do stanu z roku 1905. Odniosło to jednak tylko częściowy i niezbyt trwały skutek, albowiem już w latach 30 sytuacja wróciła do stanu wyjściowego sprzed akcji parcelacyjnej.

Do wybuchu II wojny światowej liczba gospodarstw domowych w Pieńkowie zmniejszyła się do 33, a liczba ludności spadała do 701 mieszkańców. Przed II wojną światową właścicielką majątku w Pieńkowie była Sybilla Schach von Wittenau z domu von Below. Rezydowała w otoczonym reprezentacyjnym parkiem pałacu w Stawiskach, zbudowanym w latach 1905-1906 pod kierunkiem słupskiego architekta Eduarda Kocha. Jej dobra rodowe miały 818 ha powierzchni z czego 529 ha zajmowały pola uprawne, 49 ha łąki, a 220 ha lasy. W samym Pieńkowie istniało wówczas sześć dużych gospodarstw chłopskich o wielości ponad 20 ha, 30 średnich o wielkości pomiędzy 10 a 20 ha oraz 43 gospodarstwa małe o wielkości poniżej 10 hektarów.

Gospodarka w majątku oraz we wsi miała charakter typowo ekstensywny i dominowały w niej tradycyjne kierunki produkcji rolnej, a mianowicie uprawa zboża, hodowla bydła, owiec i trzody chlewnej. Główny dochód gospodarstw chłopskich pochodził z hodowli krów i sprzedaży mleka do mleczarni w Masłowicach. Znaczna część mieszkańców wsi utrzymywała się z rzemiosła, handlu oraz pracy w cegielni należącej do właścicielki majątku w Pieńkowie. Ponadto, we wsi znajdowała się dwuklasowa szkoła z boiskiem i siedzibą urzędu stanu cywilnego.

Zakończenie II wojny światowej i wkroczenie Armii Czerwonej do Pieńkowa dnia 8 marca 1945 roku stanowi koniec pewnej epoki w dziejach wsi, jak i całego regionu. Na mocy porozumień zawartych w Jałcie i Poczdamie pomiędzy przywódcami trzech mocarstw sprzymierzonych większość niemieckiego do tej pory Pomorza przypadła Polsce. Wraz ze zmianą przynależności państwowej przyszły również gruntowe przekształcenia demograficzne i własnościowe. Ludność niemieckojęzyczną tego regionu wysiedlono ostatecznie do zachodnich Niemiec, zastępując ją polską ludnością napływową, a wszelką prywatną własność ziemską zlikwidowano, wprowadzając na jej miejsce Państwowe Gospodarstwa Rolne. Po wojnie utworzono również w Pieńkowie duży nieistniejący już Państwowy Ośrodek Hodowli Zarodowej. Przez 40 lat działały też we wsi Zasadnicza Szkoła Zawodowa i Zakład Doskonalenia Zawodowego.

Nad Jeziorem Pieńkowskim istniał majątek Seehof (Stawiska), (dziś w tym miejscu znajduje się park) którego właścicielką była Sybille Schach von Wittenau. Pałac zbudowano w latach 1905-1906 r. Park o powierzchni 7,39 ha powstał prawdopodobnie w tym samym czasie. Pierwotnie miał kształt regularnego prostokąta, opierającego się w części o malownicze jezioro i dwa oczka zamienione później w stawy.

Przestrzenna struktura miejscowości

Przestrzenna struktura miejscowości Pieńkowo charakteryzuje się położeniem gospodarstw domowych wzdłuż głównej drogi wojewódzkiej nr. 203 łączącej Ustkę z Darłowem. Pieńkowo należy do wsi typowo rolniczych o stosunkowo korzystnej strukturze bonitacyjnej gleb, jednakże posiada również walory korzystne dla rozwoju funkcji turystycznej przede wszystkim ze względu na lokalizację przy Jeziorze Pieńkowo, jak również pośrednio, przez położenie w odległości ok. 11 km od Morza Bałtyckiego. Na uwagę zasługuje zachowany w całości pałac z 1905 roku. Usytuowany jest on w otoczeniu parkowym w stylu angielskim o pow. 7 ha nad jeziorem Pieńkowo. Jezioro stanowi dużą atrakcję dla miłośników połowów.

W centrum miejscowości znajduje się zabytkowy Kościół pw. Chrystusa Króla, pochodzący z ok. 1500 roku, przebudowany w XIX wieku.

Zasoby przyrodnicze i antropogeniczne

Zabytkowy Kościół pw. Chrystusa Króla z gotycką wieżą z XV w. i barokowym ołtarzem (z umieszczonymi po lewej stronie herbami rodu von Belov), przebudowany w XIX wieku. Neoklasycystyczny pałac z 1903 r. z 7-hektarowym parkiem. Zabytkowa kuźnia z XIX wieku. 9 hektarowe jezioro Pieńkowo.

Drzewostan otaczający pałac stanowią buki zwyczajne, klony pospolite, dęby szypułkowe i jesiony wyniosłe (wśród nich trzy pomnikowe o obwodach: 330, 360 i 460 cm). Do dworu prowadzi aleja 26 dębów szypułkowych, na 12 z nich pną się kwitnące bluszcze. Nielicznie występują klony jawory, robinie akacjowe, olsze czarne, wierzby i świerki pospolite. W sąsiedztwie pałacu rosną drzewa o cechach pomnikowych: platan klonolistny (obwód 510 cm), dąb szypułkowy odmiana stożkowa (450 cm) i buk zwyczajny odmiana purpurowa (340 cm). Polanę parkową otacza szpaler 36 cisów pospolitych. Na brzegu cieku dopływającego do Jeziora Pieńkowskiego zanotowano liczne stanowisko bezzieleniowego, pasożytniczego gatunku - łuskiewnika różowego.

Na terenie gminy Postomino znajdują się dwa udokumentowane złoża surowców ceramicznych „Pieńkowo I” i „Zwycięstwo” (Pieńkowo II). Złoże „Pieńkowo II” leży po zachodniej stronie drogi z Tynia do Postomina. Stwierdzono tu występowanie iłów i mułków (zastoiskowych, w tym: iłów warwowych) – surowca do produkcji cegły pełnej, kratówki i rurek drenarskich. Niewielka część złoża w południowej jego części została już wyeksploatowana.

Złoże „Pieńkowo” położone jest po obu stronach nasypu dawnej linii kolejowej, pomiędzy Pieńkówkiem a Pieńkowem. Jego eksploatacja była prowadzona do końca lat siedemdziesiątych ubiegłego wieku. Szacuje się, że po zaniechaniu wydobycia pozostały jeszcze zasoby bilansowe rzędu 1 800 tys. m³. Warunki eksploatacji były tu trudniejsze, niż w złożu „Pieńkowo II”.

Gospodarka i rolnictwo

Na terenie miejscowości znajdują się 3 sklepy spożywczo-przemysłowe, 3 zakłady remontowo – budowlane, firma transportowa, zakład elektryczny oraz przedsiębiorstwo usługowo – produkcyjno – handlowe i turystyczne. Funkcjonuje również 37 gospodarstw rolnych, w tym 2 prowadzone przez osoby prawne o łącznej powierzchni 151,84 ha. Wśród gospodarstw rolnych 21 posiada powierzchnię od 1 do 5 ha, tylko 6 gospodarstw posiada powierzchnię 15 ha i więcej.

Kapitał społeczny i ludzki

W miejscowości od 2007 r. działa bardzo aktywnie Stowarzyszenia na rzecz rozwoju i aktywności Pieńkowo - Pieńkówko "Razem lepiej", którego celem jest rozwijanie aktywności oraz nawiązywanie bliskich kontaktów i współpracy pomiędzy mieszkańcami gminy oraz kształtowanie nawyków aktywnego spędzania wolnego czasu wśród lokalnej społeczności. Mieszkańcy Pieńkowa mają dostęp do podstawowej opieki zdrowotnej w oparciu o Niepubliczne Zakłady Opieki Zdrowotnej. W placówce świadczone są także usługi rehabilitacyjne.

Pieńkowo słynie również z wywodzącej się z tej miejscowości grupy folklorystycznej „Pieńkowianie”, która wyśpiewuje koncerty nie tylko na naszych terenach, ale również poza granicami kraju.
 

kamera-jaroslawiec uprawy-rolne-szkody-postomino zadania-kulturalne placowka-wsparcia-dziennego unia-europejska baner - 232x90 - czysta gmina ochrona-brzegu-morskiego-jaroslawiec24.pl baner - harmonogram smieci Karta dużej rodziny Sprzedaż nieruchomości w gminie Postomino akty-normatywne pogadaj.eu zpp dzialaj-lokalnie

prawa-logo-mikroporady-302-55_png
prawa-punktuinformacyjnestmig2017

System SMS

12.07.2018

08:30

sms

Chcesz otrzymywać smsy o ostrzeżeniach pogodowych, o zbliżających się imprezach, a może przypomnienia o płatnościach np. podatku? Wybierz kategorię otrzymywanych wiadomości i zapisz się do bezpłatnego gminnego systemu SMS.

czytaj więcej »

Od Bałtyku po Kaszuby

13.12.2016

12:58

baner_aplikacja

czytaj więcej »

Ostatnie zmiany w gminie

14.11.2016

09:07

1- klosnik

Zakończenie budowy ciągu pieszo-jezdnego z chodnikiem przy budynku wielorodzinnym w Kłośniku. Teren utwardzono kostką brukową gr. 8cm oraz wykonano jego odwodnienie.

Ostatnie zmiany w gminie

14.11.2016

09:06

2-tyn

Powstała altana rekreacyjna w miejscowości Tyń. Altana o powierzchni 38,5 mwyposażona w cztery ławostoły. Posadzkę wykonano z betonowej kostki brukowej.

Ostatnie zmiany w gminie

14.11.2016

09:05

3-jaroslawiec

Jarosławiec cieszy się nowym miejscem wypoczynku dla odwiedzających i mieszkańców. Przy zejściu nr. 5 Gmina Postomino wykonała zagospodarowanie rekreacyjne, na którym w latach ubiegłych prowadzona była działalność gastronomiczna.

Ostatnie zmiany w gminie

14.11.2016

09:04

4-lesna

Zakończono przebudowę ul. Leśnej i Piaskowej umożliwiającej przejezdność i dojście do poszczególnych posesji w tej części Jarosławca. Pozwoli to na uporządkowanie i poprawę bezpieczeństwa przejazdu i przejścia.

Ostatnie zmiany w gminie

14.11.2016

09:04

5-jezierzany

Przebudowa odcinka drogi powiatowej w Jezierzanach

Ostatnie zmiany w gminie

14.11.2016

09:03

6-placzabawpostomino

Plac zabaw w Postominie

Ostatnie zmiany w gminie

14.11.2016

09:02

7-jaroslawiec-plaza

3 ha nowej plaży w Jarosławcu

Centrum Kultury i Sportu Gminne Przedsiębiorstwo Komunalne Szept Postomina

Elektroniczna mapa gminy Postomino Akty Normatywne System Informacji Przestrzennej gminy Postomino

Międzynarodowy Bieg Po Plaży - Jarosławiec Gmina Postomino z lotu ptaka - zobacz piękne widoki Zaprzyjaźnione gminy

Projekt i wykonanie 2014 Maxus Net Communications & eLoJ project.
Wszelkie prawa zastrzeżone Gmina Postomino (C) Copyright 2015

W tym roku zimy nie będzie, ale za to będzie koncert!!!

zbigniew wodecki