Przejdz do BIP ckis34 szept-34 gpk-34 Przejdź do facebook Przejdź do Elektronicznej Skrzynki Podawczej - ePUAP Drukuj Przejdź do lokalizacji Przejdź do Kontakt

25.01.2019

12:42

zima 3

25.01.2019

12:41

zima 2

25.01.2019

12:40

zima 1

10.10.2018

08:07

baner-pazdziernik2018

Karsino

 

Miejscowość położona 12 km na wschód od Darłowa. Od zachodu graniczy ze wsią Sulmice, od północy z Dzierżęcinem i na południu z Kowalewicami. Północną część wsi zajmują zalesione wzniesienia Gór Bukowych, do których należy Góra Bukowa, a której najwyższy punkt wznosi się 58,1 m n.p.m. Wieś leży na wysokości 20 m. n. p. m. na południowym skłonie morenowym. Przez wioskę przepływają, w północnej części strumień Świdnik, w południowej Stobnica i w zachodniej Strumień Młyński. Świdnik i Strumień Młyński wpływają do Stobnicy, a ta do Wieprzy. Gleby tu występujące są od dobrej do średniej jakości.

Historia i dziedzictwo kulturowe miejscowości

Karsino od zawsze należało do najmniejszych wiosek na Ziemi Postomińskiej, a pomimo wszystko trwało. Na przestrzeni dziejów miejscowość miała różną nazwę. Było to Karzin, Carczyn, Carszyn, Cartzin. Słowo Karsino prawdopodobnie wywodzi się od karczowania borów, w kompleksie których wioska się znajdowała. Nazwa miejscowości jednoznacznie potwierdza jej słowiańskie pochodzenie.

Na podstawie znalezisk archeologicznego pierwsze ślady osadnictwa wokół Karsina można wiązać z okresem mezolitu określanym w archeologii jako środkowa epoka kamienia. Ślady osadnictwa mezolitycznego znaleziono w niedalekim Rusinowie. Zamieszkująca ludność zajmowała się głównie zbieractwem i myślistwem. Z czasem następował proces przechodzenia do gospodarki rolniczo- hodowlanej. W kolejnym okresie tj. w młodszej epoce kamienia, na tych terenach dominują plemiona o charakterze rolniczo- pasterskim. Ludzie z tej epoki wyróżniali się umiejętnością lepienia naczyń glinianych umożliwiających gotowania potraw i przechowywanie zapasów żywności, szlifowania, z tzw. Kultury ceramiki sznurowej. Siekiera dzisiaj znajduje się w zasobach Muzeum w Koszalinie. W latach około 1800-1700 p.n.e. doszło do znacznych przeobrażeń kulturowych związanych z pojawieniem się metalurgii. Ten okres nazywa się epoką brązu i trwa do około połowy VI wieku p.n.e. Plemiona z tego okresu charakteryzują się powszechnością stosowania ciałopalenia popielnicowym obrządkiem pogrzebowym. Używano już radeł, sierpów, nieckowatych żaren, haczyków, sieci rybackiej. We wszystkich otaczających Karsino wioskach, znaleziono cmentarzyska kultury łużyckiej, reprezentowanej dla epoki brązu. Świadczy to o tym, że rejon Karsino był w tym okresie zasiedlany na dłuższy lub krótszy czas. Długość pobytu zależała od wyczerpywania się naturalnej żywności miejscowych ziem.

Wiele jest znalezisk z epoki żelaza rozsianych na styku granic sołectw Karsina i Bylicy. Jeszcze w latach 90 XIX wieku Adolf Stubenrauch zabezpieczył stanowiska na cmentarzysku Piękna Góra. W odległości 500 m od wspominanego stanowiska odnaleziono w 1936 roku brązową zapinkę, naszyjnik miejscowego wyboru, fragment innego naszyjnika i fragment bransolety nerkowatej. Obszar ten stanowi potencjalnie najbardziej obiecujący teren badań archeologicznych na terenie gminy Postomino. Na podstawie znalezisk w niedalekim Dzierżęcinie można domniemywać, że osadnictwo w samym Karsinie lub jego bezpośredniej bliskości w okresie wpływów rzymskich, tj. od II wieku p.n.e. do IV wieku n.e. mogło występować sezonowo lub w dłuższych okresach. Być może wiódł z licznych szlaków bursztynowych. W świetle badań K. Śląskiego Karsino można uznać za wieś należącą do związku terytorialnego tzw. Opola darłowskiego.

Pierwotnie Karsino było posiadłością rycerską. W 1296 roku Wiesław II z Rugii podarował klasztorowi cystersów z Hiddensesee wieś Karsino, a oprócz niej w dokumencie wyszczególnia się również Barzowice i Barsichow. Już wówczas wieś leżała na newralgicznym równoleżnikowym traktacie wiodącym z Darłowa do Słupska. Potem Karsino przeszło w posiadanie rodzin von Puttkamer i von Sanitz, którzy przybyli na te tereny. Puttkamerowie i jego przedstawiciel Wedige Puttkamer około roku 1400 sprzedał swoją część wsi (2 gospodarstwa) darłowskiemu burmistrzowi Hennigowi Schlüterowi. Następnie burmistrz ten w 1407 roku podarował ją klasztorowi kartuz z Marienkron koło Darłowa. Klasztor drugą część wsi kupił już od samych Sanitzów. W ten sposób Karsino stało się wsią klasztorną zakonu kartuzów z Marienkron. Posiadanie przez klasztor całej wsi konfirmował w 1455 roku książę Bogusław IX. Zatwierdzanie obejmowało także wieś Kowalewiczki.

W XV wieku klasztor przeżywał swój pomyślny rozkwit. O randze tej placówki można świadczyć fakt, iż na terenie klasztoru spoczęły szczątki wspomnianej księżnej Adelajdy i księcia Bogusława IX. Późniejsze zniszczenia, które nawiedziły klasztor, takie jak pożar z 1430 roku oraz gwałtowny sztorm z roku 1497, nie umniejszył pozycji mnichów, bowiem nadal mogli oni liczyć na wsparcie dobroczyńców. Tuż po wspomnianym pożarze pomocy kartuzom udzielili księżna Zofia, gdańszczanin Walter Oldach oraz darłowski burmistrz Nicolaus Wolf. Na początku następnego stulecia sytuacja gwałtownie się pogorszyła.

W zakonie szerzyła się demoralizacja. Podejmowanie kilkakrotnie wizytacje nie odnosiły żadnych trwałych skutków. Napływ darowizn szybko zmniejszył się, podobnie jak ich wartość, aż w końcu zupełnie ustał. Dochodziło do licznych konfliktów na tle ekonomicznym z mieszkańcami darłowskimi. Ponadto klasztor, będąc głównym wierzycielem rodów szlacheckich, nie był w stanie wyegzekwować swoich należności. Łakomym okiem na majątek klasztoru patrzyli także niezbyt zamożni Gryfici. W spisie dochodów z 1441 roku wykazano, że kartuzi posiadali w Karsinie 25 łanów średnich i jednego zagrodnika, a pobierali stąd 25 grzywien i 4 szelągi czynszu. Młynarz z Karsina dawał cztery małdraty żyta na rzecz mnichów. Chłopi z Karsina oprócz innych danin musieli każdego roku oddawać klasztorowi zbiory z jedenastu uli. Jako chłopi klasztorni stali się zamożnymi ludźmi, którzy dawali klasztorowi bogate datki. Zakon kartuzów nie tworzył na swoich gruntach folwarków, a posiadaną ziemię na zasobność mieszkańców Karsina pozwalała na wspomniane bogate obdarowywanie kartuskiego klasztoru.

Bardzo ważna dla losów Karsina była reformacja. Sejm w Trzebiatowie w grudniu roku 1534 przesądził o likwidacji i sekularyzacji klasztorów. Posiadłości eremu Marienkron, w tym wieś Karsino, weszły w skład darłowskiej domeny książęcej administrowanej przez naczelnika wyznaczonego przez księcia. Do Karsina należała rozległa posiadłość leśna, która około roku 1530 była często plądrowania przez chłopów z Dzierżęcina, Sulemic i Kanina.

W roku 1540 Karsino znalazło się na liście wiejskich domen z 53 innymi wsiami. Urzędnik domeny miał znacznie uprawnienia i wielką władzę. Czuwał nad porządkiem, spokojem i przestrzeganiem prawa w okręgu. Kierował: sprawami sądowo-administracyjnymi, komunalnych, handlem i rzemiosłem, oświatą i sprawami wyznań. Nic więc dziwnego, że domeną, w której znajdowało się Karsino zarządzali tak znani miejscowi feudałowie jak: von Below, von Kleist, von Krockow, i inni Urząd domeny darłowskiej został rozwiązany dopiero w 1819 roku.

Wojna trzydziestoletnia 1618-1648 była czasem wielkiego zniszczenia na Pomorzu. Nie ominęło ono także Karsina. Przemarsze wojsk cesarskich, elektorskich i szwedzkich doprowadziły wieś do całkowitej ruiny. Świadczy o tym wykonany na polecenie księżnej Elisabeth Witwe spis inwentarza. W Karsinie w 1648 roku w inwentaryzacji darłowskiego urzędu wypełniony jest zaledwie sześciu rolników. W 1719 roku wszyscy chłopi urzędowi stali się wolnymi. Mogli przenieść się do innych miejscowości, co dotychczasowy ustrój feudalny ograniczał. Musieli jednak nadal za dzierżawioną ziemie wykonywać pracę pańszczyźnianą ręcznie lub z zaprzęgiem. Królestwo Pruskie umożliwiało chłopom spłatę i wykup na własność swojego gospodarstwa, jeśli mieli na to konieczne środki. Stawali się wtedy wolnymi chłopami. Do takiego jednak nie doszło ani w Karsinie, ani w innych urzędowych wioskach, ponieważ poza wolnymi sołtysami było tylko jeszcze dwóch wolnych chłopów i jeden wolny kmieć we wszystkich 52 wioskach. Taki stan rzeczy świadczył o dużej biedzie miejscowego chłopstwa. Młyn wodny w Karsinie stał się młynem z dzierżawą już za czasów Fryderyka II Wielkiego. W 1784 roku wieś posiadała 10 rolników i młyn wodny.

W 1804 roku ukazem królewskim przekształcono w Karsinie gospodarstwa chłopskie w gospodarstwa dzierżawy dziedzicznej. Oznaczało to, że ziemiami, które do tej pory należały do państwa i były dzierżawione przez chłopów, stały się ich własnością. Sytuacja odnosząca się do mieszkańców Karsina dotyczyła też innych wiosek urzędowych. W 1818 roku wieś zamieszkiwało 160 mieszkańców. Na przestrzeni dziejów rolnictwo w Karsinie stanowiło podstawę działalności gospodarczej. Dużą popularnością wśród upraw rolnych cieszyły się żyto, owies, rzepak, i len. Na przełomie XVIII i XIX wieku w uprawie roślin na polach karsińskich masowo pojawił się ziemniak. Najwięcej hodowano krów mlecznych, koni, i świń. Ze względu na specyfikację hodowli bydła mlecznego użytki zielone stanowiły 70% wszystkich gruntów rolnych. Pod koniec XIX wieku dużą popularnością wśród miejscowego chłopstwa cieszył się Związki Rolników. Gospodarze z Karsina brali udział w udokumentowanych spotkaniach we wsi Kanin w tamtejszej karczmie.

W 1861 roku rozpoczęto budowę szosy Darłowo-Ustka, a w pierwszym okresie powstał odcinek Darłowo- Karsino. Droga była szutrowa, na odcinku prowadzącym przez wieś wyłożona brukiem. W 1883 roku w Kolonii Karsino przecinały się drogi Darłowo- Ustka i Sławno- Jarosławiec. Od 1865 roku przez Karsino biegła trasa poczty pasażerskiej z Ustki do Darłowa. Od 1874 roku funkcjonowała codzienna poczta do Postomina. Karsino miało agencje głównej poczty, która do roku 1920 mieściła się w starym budynku szkoły i prowadzona była przez nauczycieli Zenke i Woltera. W 1920 roku w Karsinie wybudowano budynek pod nowy urząd pocztowy, którego kierownikiem został E. Wolf. Materiały pocztowe były dostarczane bryczką pocztową ,,Lowenkamp” z Darłowa. Z Karsina materiały przewożono do Postomina bryczką pocztową ,,Trapp” i do Łącka bryczką pocztową ,,Duboerke”. Od 1920 roku bryczki zastąpiono samochodem pocztowym. Od 15 czerwca 1920 roku jeździł autobus pocztowy na linii Sławno-Łącko-Jarosławiec-Zaleskie-Sławno.

W latach 20 ubiegłego wieku w Karsinie istniało osiem gospodarstw powyżej 30 ha, pięć gospodarstw liczących od 10 do 20 ha oraz sześć gospodarstw od 5 do 10 ha i dziewięć poniżej 5 ha. Oprócz rolników wieś zamieszkiwali przedstawiciele innych zawodów. Stolarnię prowadził H. Schwdow. We wsi był sklep kolonialny, w którym odbywał się handel rzeczami, prowadzony przez L. Lachla. Warsztat kowalski z kuźnią miał E. Zuhlke. Karsino miało dwóch krawców- G. Christela i E.Dietricha. Młyn wiatrowy, był najwyższą budowlą we wsi, zaopatrywał on w mąkę miejscowych. Mieszkańcy Karsina należeli do oddalonego o 3 km parafialnego kościoła ewangelickiego w Barzowicach. Także w Barzowicach odbywały się pochówki zmarłych z Karsina. W drugiej połowie XIX wieku liczba mieszańców Karsina przekroczyła 200 osób. W 1885 roku w wiosce znajdowały się 33 domy. Do mieszkańców wsi należało łączenie 448 ha ziemi ornej i pastwisk. W 1939 roku wieś zamieszkiwało 188 mieszkańców w 38 gospodarstwach, do Karsina należała dzisiejsza Kolonia Kanin. Już wówczas istniała we wsi ochotnicza straż pożarna z bogatym zestawem sprzętu gaśniczego. W latach 1920-1945 funkcję sołtysów Karsina pełnili O. Pommerening i R. Frenz.

Karsino zostało zdobyte przez Rosjan 7 marca 1945 roku, a zajmowanie gospodarstw przez Polaków szczególnie intensywnego tempa nabrało jesienią 1945 roku. Pochodzili oni w większości z powiatu wieluńskiego. Opuszczanie wioski przez Niemców, dawnych mieszkańców, ze względu na panujące wśród nich choroby rozpoczęło się dopiero 14 grudnia 1946 roku. Do 5 listopada 1948 wioska miała nazwę Karczyn. Na mocy obwieszczenia wojewody szczecińskiego z 5 sierpnia 1948 roku Karsino podlegało wiejskiej gminie Nacmierz. Zgodnie z ustawą z 25 września 1945 roku w powiecie sławieńskim w miejsce dziewięciu gmin wiejskich utworzono 27 gromad. Karsino od tego czasu należało do gromady Masłowice z Dzierżęcinem, Kaninem, Chudaczewem, Chudaczewkiem i Starym Krakowem. 14 października 1961 roku zlikwidowano gromadę Masłowice i Karsino znalazło się kolejny raz w gromadzie Nacmierz. Przyłączenie Karsina do gminy Postomino nastąpiło na podstawie Ustawy Sejmu z dnia 29 listopada 1972 roku powołano w miejsce dotychczasowych 11 gromad 6 gmin. Karsino znalazło się w gminie Postomino z 28 innymi sołectwami. Działająca we wsi od drugiej połowy XIX wieku poczta funkcjonowała do 1997 roku, następnie budynek został sprzedany, a obsługę poczty przyjęła placówka w Postominie. W 1991 roku wieś liczyła 101 mieszkańców. W 1999 roku społeczność tego sołectwa wynosiła 96 mieszkańców, a na jej terenie było 20 gospodarstw rolnych. W 2005 roku Karsino liczyło 108 mieszkańców. W ciągu 60 lat państwowości polskiej we wsi było zaledwie pięciu sołtysów.

Na przestrzeni setek lat istnienia wsi dwie jej instytucje miały wyjątkowe znaczenie dla miejscowej społeczności. Były nimi szkoła i straż pożarna. W 1784 roku wieś posiadała już szkołę. Karsino dysponowało jednoklasową szkołą podstawową dla około 30 miejscowych uczniów. Do 1927 roku lekcje były prowadzone w bardzo starym budynku szkolnym. Nowa szkoła została wybudowana w roku 1927 a nauczycielskie mieszkanie dobudowało w 1936 roku. W latach 1945-1956 aż trzy budynki były wykorzystywane jako miejsce nauki. Zajęcia w polskiej szkole rozpoczęły się w grudniu 1945 roku. Nauczycielom i jednocześnie kierownikiem szkoły był Wacław Kasprzak. Naukę podjęło 34 uczniów, w tym 15 chłopców i 19 dziewczynek. Były cztery klasy łączone : I-II i III-IV.

Wielkie znaczenie dla placówki miało objęcie jej we wrześniu 1955 przez Stanisławę i Edmunda Paszylków. W krótkim czasie powołano Drużynę Harcerską im. Władysława Broniewskiego. W ciągu następnych 30 lat drużyna odznaczała się wielkimi osiągnięciami. Także założony i prowadzony przez państwa Paszylków teatrzyk kukiełkowy zdobywał wiele nagród w szkolnych przeglądach rangi powiatowej i wojewódzkiej. Dnia 20 sierpnia 1958 roku szkoła została uznana przez wydział oświaty powiatu Sławno za Szkołę Wiodącą.

W tym samym roku zajęła I miejsce w konkursie o tytuł ,, Najlepszej szkoły w powiecie”. Najważniejszym kryterium były wyniki dydaktyczne. Miano ,,wiodącej w powiecie placówki” Karsino utrzymywało przez kolejnych kilkanaście lat. Prawdziwym ewenementem był duży odsetek absolwentów zdających do szkoły średnich w Sławnie i Darłowie. Przez wiele lat zespół taneczny prowadzony przez Stanisławę Paszylk święcił tryumfy w konkursach szczebla powiatowego, wojewódzkiego i ogólnopolskiego. W 1968 roku powołano Komitet Budowlany Szkoły z Edmundem Paszylkiem jako przewodniczącym, Mieczysławem Ratkowskim jako zastępcą i Ryszardem Niewczasem sekretarzem oraz 15 członkami z pięciu wsi. W lutym 1971 roku oddano do użytku nowy budynek szkolny. Powstały klasopracownie biologiczno-chemiczna, matematyczno-fizyczna, historyczno-geograficzna, dwie klasy nauczania początkowego, jedna salka do gimnastyki. 29 sierpnia odbyła się uroczystość otwarcia nowej szkoły. W tym czasie Karsino miało, nie tylko najbogatszą bazę dydaktyczną z licznymi pomocami szkolnymi, ale jak wspomina wielu ją odwiedzających w tym czasie także wyjątkowy wystrój klas. W roku szkolnym 1997-1998 obniżono poziom organizacyjny szkoły do klas 0-III, natomiast rok szkolny 1999-2000 był ostatnim rokiem działalności szkoły. W lipcu tegoż roku zmarł współtwórca świętości szkoły Edmund Paszylk. Stanisława Paszylk za swoje wybitne osiągnięcia w pracy nauczycielskiej w Szkole Podstawowej w Karsinie w grudniu 2005 roku została uhonorowana Gminną Nagrodą Klifu. W dawnym budynku szkolnym funkcjonował przez cztery lata zakład wytwarzający meble z wikliny i ratanu, a w 2004 roku po pracach adaptacyjnych przekazano pięć mieszkań socjalnych rodzinom z gminy Postomino.

Przestrzenna struktura miejscowości

Karsino jest miejscowością o zabudowie wielodrożnicy - wieś o zwartej lub luźnej zabudowie, powstająca wzdłuż kilku ciągów komunikacyjnych (ulic), ale o nieregularnym kształcie (niem. Haufendorf), jedna z wczesnych form słowiańskiej zabudowy wsi.
W centrum wsi znajduje się remiza ochotniczej straży pożarnej, plac zabaw dla dzieci oraz świetlica wiejska, która jest przeznaczona do remontu zaplanowanego na II/III kwartał 2012 roku.

Zasoby przyrodnicze

Zespół przyrodniczo-krajobrazowy „Wzgórza Barzowickie” - rozciąga się pomiędzy miejscowościami: Barzowice (poza zachodnią granicą gminy), Dzierżęcin, Karsino, Wszędzień oraz Bylicę. W granicach obiektu znajduje się kompleks leśny Nadleśnictwa Sławno obręb Stary Kraków. Celem ochrony jest zachowanie kompleksu starodrzewów żyznych, wieloaspektowych lasów liściastych, zajmujących grzbiet i stoki równoleżnikowo przebiegającego pasma moreny czołowej, ich charakterystycznego układu przestrzennego oraz otaczających je zbiorowisk krzewów - tzw. „czyżni”. W skład kompleksu leśnego wchodzą powierzchnie zróżnicowanych w zależności od stopnia nachylenia i ekspozycji, postaci grądu subatlantyckiego, żyznej buczyny niżowej, kwaśnej buczyny niżowej oraz zabagnionego łęgu jesionowo-olszowego. W strefie ekotonalnej na granicy zbiorowisk leśnych i otaczających je upraw rolnych, pastwisk lub silnie zadarnionych i miejscami zadrzewionych ugorów, występują zbiorowiska oszyjkowe w postaci pasów krzewiastych „czyżni”, formacji spotykanej rzadko na terenie Pomorza Środkowego. Występują tu również liczne gatunki charakterystyczne dla żyznych lasów liściastych, zwłaszcza z grupy geofitów wiosennych. Jest to teren o żywej rzeźbie czołowomorenowej, skomplikowanej budowie geologicznej (zaburzenia glacitektonicznej) i o zróżnicowanej litologii osadów występujących na powierzchni (glinam iły trzeciorzędowe, iły zastoiskowe, piaski, mułki i żwiry). Rzeźba glacigeniczna przekształcona przez procesy denudacyjne (dolinki denudacyjne) i erozyjne (jary).

Gospodarka i rolnictwo

Na terenie miejscowości znajduje się jeden sklep spożywczo-przemysłowy oraz funkcjonuje 27 gospodarstw rolnych, z których 9 posiada powierzchnię 2-5 ha, a 4 o powierzchni 1-2 ha. Tylko 5 gospodarstw posiada powierzchnię powyżej 15 ha.
W Karsinie zarejestrowane są 4 firmy, w tym gospodarstwo rolne, zakład usług budowlanych, firma pielęgniarska i firma transportowa.

Kapitał społeczny i ludzki

Straż pożarna w Karsinie, której członkami byli miejscowi mieszkańcy miała długoletnią tradycję sprzed 1945 roku. Na ówczesne standardy była świetnie zaopatrzona w sprzęt gaśniczy. Ochotnicza Straż Pożarna w Karsinie powstała jesienią 1945 roku. Była więc drugą powstałą na Ziemi Postomińskiej strażą po wilkowickiej. Jej założycielami byli: Stefan Mikołajczyk, Antoni Nojek i Bolesław Mikołajczyk. Pierwszym komendantem jednostki OSP został Bolesław Mikołajczyk. Dzięki tym osadnikom nie pozwolono na rozszabrowanie pozostałego jeszcze po poprzednikach sprzętu. Wyposażenie tamtej jednostki stanowiły: konna ręczna sikawka, komplet węży, końcówki do węży, bosaki i hełmy strażackie. W zawodach powiatowych w 1956 roku drużyna zajęła I miejsce. Nagrodą była motopompa ,,400”. Od 1988 roku corocznie jednostka zajmuje I miejsce w gminnych zawodach pożarniczych. W 1994 roku drużyna męska z Karsina zakwalifikowała się do zawodów strefy północnej po zwycięstwie w zawodach województwa słupskiego w Lęborku. W roku następnym brała udział w ogólnopolskich obchodach Dnia Strażaka w Świętej w woj. Pilskim i tam, w pokazach przed ówczesnym premierem Rządu RP i Prezesem ZG ZOSP RP Waldemarem Pawlakiem, zwyciężyła, pokonując w finale silną drużynę z miejscowości Kowale. W 2002 roku drużyna męska była mistrzem powiatu sławieńskiego. Obok strażaków w karsińskiej OSP od ,,zawsze „ była drużyna młodzieżowa, która wraz z drużyną kobiecą każdego roku klasyfikują się w ścisłej czołówce gminy z powiatu. Na przestrzeni lat miejscowa jednostka gaśniczo-ratunkowoa wyróżniała się w miarę nowoczesnym sprzętem transportowym. Pierwszym samochodem był Gaz 50 otrzymany w 1960 roku. Następnym Star 25 z 1963 roku, który został przekazany OSP z Komendy Rejonowej w Sławnie w 1978 roku. W 1995 roku w uznaniu wyników wyszkolenia i zawodów pożarniczych jednostka otrzymała od Komendy Rejonowej PSP w Słupsku Jelcza 004, którego własnymi siłami oraz dzięki pomocy finansowej urzędu gminy strażacy z Karsina wyremontowali. W 1995 roku jednostka otrzymała sztandar ufundowany przez społeczeństwo gminy Postomino i województwa słupskiego. W 1997 roku decyzją Komendanta Głównego PSP jednostkę z Karsina włączono do Krajowego Systemu Ratowniczo- Gaśniczego. W tym też roku OSP w Karsinie została przekazana nowa remiza strażacka. Ochotnicza Straż Pożarna w Karsinie została wpisana do Krajowego Rejestru Sądowniczego jako stowarzyszenie 18.03.2002 r.
 

kamera-jaroslawiec uprawy-rolne-szkody-postomino zadania-kulturalne placowka-wsparcia-dziennego unia-europejska baner - 232x90 - czysta gmina ochrona-brzegu-morskiego-jaroslawiec24.pl baner - harmonogram smieci Karta dużej rodziny Sprzedaż nieruchomości w gminie Postomino akty-normatywne pogadaj.eu zpp dzialaj-lokalnie

prawa-logo-mikroporady-302-55_png
prawa-punktuinformacyjnestmig2017

System SMS

12.07.2018

08:30

sms

Chcesz otrzymywać smsy o ostrzeżeniach pogodowych, o zbliżających się imprezach, a może przypomnienia o płatnościach np. podatku? Wybierz kategorię otrzymywanych wiadomości i zapisz się do bezpłatnego gminnego systemu SMS.

czytaj więcej »

Od Bałtyku po Kaszuby

13.12.2016

12:58

baner_aplikacja

czytaj więcej »

Ostatnie zmiany w gminie

14.11.2016

09:07

1- klosnik

Zakończenie budowy ciągu pieszo-jezdnego z chodnikiem przy budynku wielorodzinnym w Kłośniku. Teren utwardzono kostką brukową gr. 8cm oraz wykonano jego odwodnienie.

Ostatnie zmiany w gminie

14.11.2016

09:06

2-tyn

Powstała altana rekreacyjna w miejscowości Tyń. Altana o powierzchni 38,5 mwyposażona w cztery ławostoły. Posadzkę wykonano z betonowej kostki brukowej.

Ostatnie zmiany w gminie

14.11.2016

09:05

3-jaroslawiec

Jarosławiec cieszy się nowym miejscem wypoczynku dla odwiedzających i mieszkańców. Przy zejściu nr. 5 Gmina Postomino wykonała zagospodarowanie rekreacyjne, na którym w latach ubiegłych prowadzona była działalność gastronomiczna.

Ostatnie zmiany w gminie

14.11.2016

09:04

4-lesna

Zakończono przebudowę ul. Leśnej i Piaskowej umożliwiającej przejezdność i dojście do poszczególnych posesji w tej części Jarosławca. Pozwoli to na uporządkowanie i poprawę bezpieczeństwa przejazdu i przejścia.

Ostatnie zmiany w gminie

14.11.2016

09:04

5-jezierzany

Przebudowa odcinka drogi powiatowej w Jezierzanach

Ostatnie zmiany w gminie

14.11.2016

09:03

6-placzabawpostomino

Plac zabaw w Postominie

Ostatnie zmiany w gminie

14.11.2016

09:02

7-jaroslawiec-plaza

3 ha nowej plaży w Jarosławcu

Centrum Kultury i Sportu Gminne Przedsiębiorstwo Komunalne Szept Postomina

Elektroniczna mapa gminy Postomino Akty Normatywne System Informacji Przestrzennej gminy Postomino

Międzynarodowy Bieg Po Plaży - Jarosławiec Gmina Postomino z lotu ptaka - zobacz piękne widoki Zaprzyjaźnione gminy

Projekt i wykonanie 2014 Maxus Net Communications & eLoJ project.
Wszelkie prawa zastrzeżone Gmina Postomino (C) Copyright 2015

W tym roku zimy nie będzie, ale za to będzie koncert!!!

zbigniew wodecki